Του Michelle Chen Σε αυτή την αβέβαιη οικονομία, όταν σκέφτεσαι ότι το ποτήρι είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο, υποτιμάς το γεγονός ότι μπορείς να το γεμίσεις ανοίγοντας τη βρύση. Το περασμένο καλοκαίρι, αυτή η βασική υπηρεσία χάθηκε για τα νοικοκυριά της εργατικής τάξης του Ντιτρόιτ.

Οι γειτονιές ξύπνησαν μπροστά σε μια ταπεινωτική πραγματικότητα που θέλει στην πλουσιότερη χώρα του κόσμου, το νερό αυτής της εξαθλιωμένης πόλης να έχει στερέψει, ως συνέπεια των «έκτακτων μέτρων» της πόλης στην αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κατάρρευσης.

Η καταστροφή του Ντιτρόιτ φαίνεται αλλόκοτη, αλλά μπορούμε να δούμε σύντομα περισσότερες κρίσεις σχετικά με τα φυσικά αγαθά σε εθνικό επίπεδο, αν τεχνοκράτες υπάλληλοι αποφασίσουν ότι το νερό δεν αποτελεί ουσιαστικό δικαίωμα και πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο συναλλαγής, όπως το καλαμπόκι και το αργό πετρέλαιο.
Σύμφωνα με έρευνα του Corporate Accountability International (CAI),(πρόκειται για μια διεθνή οργάνωση για την εταιρική αδιαφάνεια) η εμπειρία των δεκάδων κοινοτήτων που έχουν πειραματιστεί με την ιδιωτικοποίηση των υποδομών τους σε νερό, καταδεικνύει τον κίνδυνο να δοθεί προτεραιότητα στο κόστος πάνω από τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Ιδιωτικοποίηση του νερού στις φτωχότερες χώρες έχει επικριθεί ότι οδηγεί στην   εκμετάλλευση και την αποσταθεροποίηση των τοπικών υποδομών ύδρευσης , ιδιαίτερα στο πλαίσιο του «ελεύθερου εμπορίου» που ενθαρρύνει τις μεταρρυθμίσεις υπέρ της αγοράς.
Αλλά σε πόλεις των ΗΠΑ επίσης, τα συστήματα νερού αιμοραγούν από τις δυνάμεις της αγοράς. Και σε χώρες πλούσιες και φτωχές, όταν το νερό ιδιωτικοποιείται, τοCAI προειδοποιεί ότι η αδικία τείνει να ρέει ελεύθερα:

«Οι ιδιωτικές εταιρείες νερού βλέπουν το νερό με επιχειρηματικούς όρους, τοποθετώντας τα οικονομικά αποτελέσματα πάνω από κοινωνικούς στόχους, αποτρέποντας την προτεραιότητα των φτωχών και ευάλωτων.

Η αντιμετώπιση του νερού ως ένα απλό εμπόρευμα το κάνει ευάλωτο στις ιδιοτροπίες της αγοράς και παρακάμπτει τη λογοδοσία και τη διαφάνεια του δημόσιου τομέα. »
Αλλά οι σκληρές συνέπειες της εμπορευματοποίησης του νερού είναι αισθητές σε όλο τον κόσμο.
Με τη διακοπή του νερού, το Ντιτρόιτ εφάρμοσε το είδος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που ενθαρρύνουν τόσο τη «λιτότητα» όσο και τη συνήθη πολιτική απάντηση στην κρίση, την ιδιωτικοποίηση.

Όταν το νερό διακόπηκε το περασμένο καλοκαίρι, επιλεκτικά τιμωρώντας τους πελάτες που αργούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς- το CAI και κοινοτικές ομάδες εξέφρασαν φόβους σχετικά με την πολιτική πρακτική της πόλης, να διαβουλεύεται με μια μεγάλη πολυεθνική, την Veolia, σχετικά με την πλήρη αναθεώρηση του συστήματος των υδάτων και την μείωση εξόδων.

Ο διευθυντής επικοινωνίας του CAI Jesse Bragg πιστεύει ότι η Veolia θα ήθελε να πάρει τον έλεγχο της δημόσιας υποδομής νερού, όπως έχει γίνει σε άλλες περιοχές, καθώς και ότι με τα οικονομικά του Ντιτρόιτ σε απελπιστική κατάσταση, η «Veolia μπορεί να συστήσει την ιδιωτικοποίηση και να χρησιμοποιήσει αυτή τη σύμβαση για να εξασφαλίσει τα συμφέροντά της».

Μέχρι τώρα, το μεγαλύτερο μέρος της υπεράσπισης ενάντια στην ιδιωτικοποίηση έχει επικεντρωθεί στο Νότιο Ημισφαίριο.
Για παράδειγμα, σε περιοχές της Ινδίας και των Φιλιππίνων, η νεοφιλελεύθερες ξένες επενδύσεις σε συνδυασμό με κακές υποδομές δικτύων, οδήγησαν σε ένα σύστημα διαχείρισης νερού στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Τράπεζας, την οποία κατηγορεί το CAI για υψηλό κόστος, περιορισμούς στην πρόσβαση, μολυσμένο νερό και προβληματικές υποδομές.

Το CAI το 2012 ζήτησε μια έρευνα των Ηνωμένων Εθνών γύρω από το ρόλο ενός μεγάλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος της Παγκόσμιας Τράπεζας, το International Finance Corporation, στην «προώθηση του ιδιωτικού τομέα στη διαχείριση του νερού».
Υποστηρικτές (σ.μ. του αγώνα εναντίον της ιδιωτικοποίησης) προειδοποίησαν ότι εκτός από τη δημιουργία ανισοτήτων όσον αφορά την πρόσβαση στα φυσικά αγαθά , «οι απευθείας αναθέσεις σε ιδιωτικές εταιρείες παρακάμπτουν τους δημόσιους προϋπολογισμούς και τη διαφάνεια, ενώ παρεκκλίνουν από την πραγματική ανάγκη για χρηματοδότηση των υποδομών του νερού.»

Τονίζουν ότι ιστορικά, οι υποδομές ύδρευσης ελέγχονται από τις δημόσιες αρχές και ενώ το σύστημα σίγουρα δεν είναι τέλειο, η δημόσια οικονομική πολιτική επέτρεψε τη σταθερή επέκταση και τον εκσυγχρονισμό των αστικών υποδομών νερού.
Και αυτό έγινε υπό την εποπτεία των δημοσίων υπαλλήλων, και όχι από Διευθύνοντες Σύμβουλους οι οποίοι εξ ορισμού δίνουν προτεραιότητα στα συμφέροντα των πλουσίων μετόχων σε σχέση με αυτά των φορολογουμένων και των ψηφοφόρων.

Αλλά τα τελευταία χρόνια, οι εταιρείες ύδρευσης ασκου΄ν επιθετική πολιτική στους νομοθέτες των ΗΠΑ.
«Ανοίγοντας  διάπλατα τις πόρτες στη δημοσιονομική αστάθεια»

Όπως και με πολλά σχήματα ιδιωτικοποιήσεων, η είσοδος των ιδιωτικών εταιρειών πλασάρεται ως «καινοτομία».
Η βιομηχανία έχει αποκρούσει τις κατηγορίες περί ιδιωτικοποίησης, μερικές φορές υποστηρίζοντας ότι απλά έχουν αναλάβει εργολαβικά την παροχή υπηρεσιών ή τη διαβούλευση με την πόλη.

Ακριβώς όπως τα σχολεία «τσάρτερ» υπόσχονται μαγικές μεταρρυθμίσεις που εκτοξεύουν στα ύψη την αποδοτικότητα των δημόσιων εκπαιδευτικών συστημάτων, οι εταιρείες ύδρευσης προωθούν τη συνεργασία δημόσιου-ιδιωτικού τομέα ως μια επικερδή κατάσταση για το δημόσιο και τις επιχειρήσεις, με τον εξορθολογισμό της διαχείρισης και τη μείωσης της γραφειοκρατίας, για να αντιμετωπιστεί η τεράστια υποχρηματοδότηση των υδάτινων υποδομών.

Το CAI παρατηρεί ότι η ιδιωτική βιομηχανία νερού έχει πιέσει την ομοσπονδιακή νομοθεσία να συνδέσει τη ροής της δημόσιας χρηματοδότησης με τα ιδιωτικά έργα διαχείρισης των υδάτων, μια κίνηση που οι επικριτές λένε ότι θα ανοίξει τις πύλες για τη δημοσιονομική αστάθεια.

Η βιομηχανία επίσης πιέζει τους νομοθέτες να καταστήσουν τον τομέα του νερού περισσότερο φιλικό προς τις επιχειρήσεις: στο New Jersey, το λόμπι της βιομηχανίας νερού ώθησε προς την απόρριψη νόμων που το CAI λέει ότι «θα διασφάλιζαν τα συμφέροντα της πόλης και τη δημόσια υγεία»
Στην πραγματικότητα, οι μελέτες των συστημάτων ιδιωτικοποιήσης δεν έδωσαν καμία σαφή ένδειξη ότι φέρνουν αποτελεσματικότητα ή τεχνολογικές βελτιώσεις. Κυρίως φέρνουν νοοτροπία της ελεύθερης αγοράς σε ένα δημόσιο ίδρυμα:

«Οι Ιδιωτικές επιχειρήσεις νερού έχουν υπέρτατη υποχρέωση να μεγιστοποιήσουν τις αποδόσεις των μετόχων. Για να εκπληρώσουν αυτή την υποχρέωση, θα επικεντρωθούν σε α) αποδυνάμωση του μεγαλύτερου ανταγωνιστή τους, τις δημόσιες επιχειρήσεις, β) άνοιγμα της αγοράς του νερού και δημιουργία επιχειρηματικών ευκαιριών για τους εαυτούς τους, και γ) απομάκρυνση όσο το δυνατό περισσότερων εμποδίων για την κερδοφορία των επιχειρήσεων τους. »

Επιπλέον, οι ακτιβιστές λένε ότι τέτοιες συμφωνίες μπορούν να επισπεύσουν τη διάβρωση των κανονισμών σχετικά με τη δημόσια υγεία και τα περιβαλλοντικά πρότυπα. «Οι δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας είναι πολύ πιο πιθανό να δώσουν προτεραιότητα στη διατήρηση των κανονισμών διότι η εντολή τους είναι η ισότιμη πρόσβαση, η οποία επωφελείται από τη διατήρηση,» δήλωσε ο Bragg, μέσω e-mail.
«Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας μπορούν, κατά κάποιο τρόπο, να επωφεληθούν από την ανεπάρκεια (σ.μ. των φυσικών αγαθών). Η αυξημένη κατανάλωση και τα υψηλά ποσοστά κερδών προωθούνται όταν το κέρδος είναι το πρωταρχικό κίνητρο. »
Και υπάρχει ένας άλλος τρόπος που η ιδιωτικοποίηση μπορεί να υπονομεύσει μια κοινότητα: τα δημοτικά συστήματα νερού ελέγχονται από δημόσιους υπαλλήλους και είναι ένα από τα τελευταία προπύργια του συνδικαλισμού του δημόσιου τομέα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι εργαζόμενοι της αμερικανικής ομοσπονδίας του κράτους, της κομητείας και των δημοτικών υπαλλήλων (AFSCME) Τοπική 207, η οποία χειρίζεται την ύδρευση του Ντιτρόιτ και το Τμήμα Αποχέτευσης, έχουν έντονα διαμαρτυρηθεί για πιθανή ιδιωτικοποίηση, καθώς προσπαθούν ανεπιτυχώς να αντισταθούν στις προσπάθειες αξιωματούχων της πόλης να αναθεωρήσουν τις σωματειακές συμβάσεις εργασίας ως μέρος της χρηματοοικονομικής αναδιάρθρωσης.
Την ώρα που αξιωματούχοι ψάχνουν για ιδιωτικές λύσεις για να υπερβούν την κατάσταση «οικονομικής ανάγκης» της πόλης , ένας εργαζόμενος του νερού που ονομάζεται Ryan είπε στο WSWS τον Αύγουστο:
«Από τη σκοπιά της καπιταλιστικής προοπτικής, ποιος δεν θα ήθελε τη διαχείριση του νερού; Έχουν εκτιμήσει ότι μπορούν να τριπλασιάσουν τους λογαριασμούς του νερού και οι άνθρωποι θα πρέπει να τους πληρώσουν. Είναι κάτι σαν υγρό χρυσάφι…Η ιδιωτικοποίηση είναι μια μακρόχρονη διαδικασία και τελικά συγκεντρώνονται σε θέση μάχης για να την εξασφαλίσουν»

Η διακοπή λειτουργίας του νερού στο Ντιτρόιτ ήταν ένα κακό προμήνυμα του τι θα μπορούσε να συμβεί όταν η κυβέρνηση μιας πόλης ανησυχεί τόσο για «τη μείωση του κόστους». Είναι πρόθυμη να αφήσει τις κοινότητες της να διψάσουν.

Ακόμη και σε μια «πλούσια» χώρα, κρίσιμα κοινωνικά ιδρύματα μπορούν να γίνουν εύκολη λεία για την τερατώδη όρεξη της ελεύθερης αγοράς.

http://www.equaltimes.org/when-water-is-privatised-injustice?lang=en#.VLLKQcmAnqq

Μετάφραση:  Κίνηση Πολιτών Πηλίου και Βόλου για το Νερό

ΣΧΟΛΙΑ

Please enter your comment!
Please enter your name here