Όταν ο άνθρωπος καθίσταται περιττός

-Όταν ο άνθρωπος καθίσταται περιττός, τότε τείνουμε το χέρι σε κάποιον εκεί έξω που δεν βλέπουμε, σε κάποιον που δεν φορά πρόσωπο-

»ένας κόσμος, όπου ο φόνος δεν θα ήταν νομιμοποιημένος»
»προσπαθώ να είμαι ένας αθώος δολοφόνος»
»σας φέρνω τη σιωπή, την τάξη και την απόλυτη δικαιοσύνη»
»αναγκαίο και ασυγχώρητο, έτσι έβλεπαν το φόνο»
»ποιός όμως θα αγιάσει τον σκοπό;»
»να ζήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι,
δηλαδή σαν άνθρωποι που αρνούνται
συνάμα να εξασκούν και να υφίστανται την τρομοκρατία».

Αφετηρία αυτής της σύντομης αναφοράς αποτελεί το μακελειό των Παρισίων της 13ης Νοέμβρη 2015.

Χθες τη νύχτα και ενώ η Ευρώπη των προσφύγων ξε-θεωμένη παραδιδόταν σε ποδοσφαιρικά θεάματα και φεστιβαλικές απολαύσεις, εξτρεμιστές έβγαιναν στους δρόμους του Παρισιού με βαρύ οπλισμό πυροβολώντας αδιακρίτως, εισβάλλοντας σε γήπεδο που φιλοξενούσε χιλιάδες θεατών και σε συναυλιακό χώρο μαζικής διασκέδασης. Ο πρόεδρος της αποικιοκρατικής Γαλλίας βγήκε σώος και αβλαβής από το μακέλεμα αλλά όχι και ο ανυποψίαστος πληθυσμός της χώρας του.
Η πόλη του φωτός μετρά τους νεκρούς της κι εμείς την ανημπόρια μας.
Η διεθνής κοινωνία μετά το οργανωμένο έγκλημα και το ολοκαυτωματικό φαινόμενο μετήλθε ανενδοίαστα της τρομοκρατίας για να παγκοσμιοποιήσει διά της έσχατης βίας τη δικαιοσύνη. Ο Τζούλιο Aντρεότι παρατηρούσε ενδοσκοπικά, πόσο διαστρεβλωμένη είναι η ανθρώπινη φύση για να φέρει εις πέρας τέτοιου είδους εγχειρήματα ή αλλιώς »ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος πάντοτε με καλές προθέσεις».

Αυτό που πρέπει να προσεχθεί ιδιαιτέρως στις μέρες μας είναι η συλλογικοποίηση της βίας ωσάν να υφίσταται συλλογική ευθύνη ή συλλογική αθωότητα. Θα πρέπει διαρκώς να θυμόμαστε να επιστρέφουμε στο άτομο και τη δυνατότητα διάκρισης μεταξύ των ευεργετικών και καταστρεπτικών αποτελεσμάτων των πράξεων του-αήθης είναι εκείνος που δεν θέλει να προβαίνει στη διάκριση των συνεπειών των έργων του-αναζητώντας μια άλλη φιλοσοφία ύπαρξης που να αντιπαρέρχεται των ιδεών, των δοξασιών, των δογμάτων, του aliud της σύγχυσης σκοπού και μέσου.

Τώρα που ξαναμοιράζεται η υφήλιος, τώρα που έσβησαν οι θεοί και ήλθαν ξανά τα διαμελισμένα τους πτώματα στις πόρτες μας, τώρα είναι η στιγμή να ξεστομίσουμε τον στίχο του Celan: »o κόσμος απομακρύνθηκε, εγώ πρέπει να σε κουβαλήσω».

Για να μην επιτρέψουμε και πάλι την αντιστροφή της αξίας, την αντιστροφή της πραγματικότητας και της ουτοπίας, για να μπορέσουμε ελεύθερα να ανταλλάξουμε την παγκοσμιοποίηση με την οικουμενικότητα,
για να πάψουμε να χωρίζομαστε σε κείνους που κάνουν ιστορία και σε εκείνους που την υφίστανται, για τη βαθειά συνειδητοποίηση πως »όποιος κι αν είναι ο σκοπός που υπερασπιζόμαστε, θα παραμείνει πάντα ατιμασμένος από το τυφλό μακελειό ενός αθώου πλήθους».

Άννα Μάλλιου

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

ΣΧΟΛΙΑ

Δώστε το σχόλιό σας
Please enter your name here