ΕΣΚ-ΕΥΔΑΠ
Απεργία 1η Μάη 2026
Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους, οργάνωση και αγώνας για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης
Την 1η Μάη του 2026 πιάνουμε το κόκκινο νήμα που συνδέει τους αγώνες της τάξης μας για “έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”. Βαδίζουμε στον δρόμο της ανατροπής που χάραξαν οι ήρωες και πρωτοπόροι της ταξικής πάλης, από τους εργάτες του Σικάγο του 1886 μέχρι τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.
Τώρα είναι η ώρα να βγει με ορμή στο προσκήνιο η εργατική τάξη, να συγκρουστεί με την πολιτική του κέρδους, που εγκληματεί καθημερινά στους χώρους δουλειάς, τσακίζει μισθούς, εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα, που σέρνει τον λαό στα σφαγεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
140 χρόνια από τον ξεσηκωμό των εργατών που σφράγισε την πάλη για το 8ωρο, οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου επαναφέρουν με δεκάδες αντεργατικούς νόμους τις επιταγές της εργοδοσίες για φτηνή εργασία.
13ωρα-6ημερη εργασία- σπάσιμο θερινής άδειας-καταστρατήγηση ημέρας ανάπαυσης και αργίας , πλήρης εντατικοποίηση της εργασίας, “κλοπή” της αμοιβής της έκτακτης εργασίας (αξιοποιώντας το κόλπο του “πλαφόν” στις αμοιβές), εφαρμόζονται και στην ΕΥΔΑΠ
Ο αγώνας στις σύγχρονες συνθήκες για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, δεν είναι ουτοπία. Είναι σύγχρονη, ρεαλιστική και απολύτως αναγκαία διεκδίκηση, εμπνευσμένη από τις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις της εργατικής τάξης και από τις δυνατότητες του καιρού μας.
Την ίδια στιγμή οι κυβερνήσεις
Σε μια περίοδο που η παραγωγικότητα της εργασίας, η επιστήμη, η τεχνολογία και η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν φτάσει σε πρωτόγνωρα, αδιανόητα για άλλες εποχές επίπεδα, δεν μπορεί να χωρά ούτε ως σκέψη ο εργαζόμενος να ζει με εξάντληση, ανασφάλεια και ατέλειωτες ώρες δουλειάς.
Συνεχίζουμε με την απεργία της Πρωτομαγιάς τον αγώνα ενάντια στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τους επιχειρηματικούς ομίλους, την κυβέρνηση της ΝΔ και τα κόμματα του ευρωατλαντισμού που επιτίθενται ανοιχτά στα δικαιώματά μας, επιβάλλοντας 13ωρα, διευθέτηση του χρόνου εργασίας, ελαστικά ωράρια και εντατικοποίηση στα πλαίσια της πολεμικής οικονομίας.
Ενώ δίνουν “ψίχουλα” για τον κατώτατο μισθό, κοροϊδεύουν με τα διάφορα pass και η ακρίβεια τσακίζει το πορτοφόλι της λαϊκής οικογένειας, την ίδια στιγμή τα κρατικά ταμεία γεμίζουν από άμεσους και έμμεσους φόρους από την αύξηση στα καύσιμα και στα παράγωγά τους σαν συνέπεια του πολέμου. Λεφτά που χρησιμοποιούνται για να χρηματοδοτήσουν την περαιτέρω εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, τις φοροαπαλλαγές και τα προνόμια των επιχειρηματικών ομίλων.
Να σταματήσει τώρα κάθε εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΗΠΑ – Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, να επιστρέψουν όλες οι στρατιωτικές αποστολές που βρίσκονται εκτός συνόρων, να κλείσουν τώρα οι βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Δε θα περιμένουμε πότε θα έρθει η σειρά του λαού μας, ούτε θα γίνουμε θύτες άλλων λαών, συμμετέχοντας στη σφαγή των λαών της Παλαιστίνης, του Ιράν, του Λιβάνου.
Τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά και τους νεκρούς της τάξης μας!
Με οργάνωση και αγώνα απέναντι στην εγκληματική πολιτική του κέρδους! Καμία εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην κυβέρνηση της ΝΔ και στα κόμματα που στηρίζουν την πολιτική της εκμετάλλευσης και του πολέμου.
Κανένας παλιός ή νέος κυβερνητικός μεσσίας δεν πρόκειται να σώσει τον λαό και τους εργαζόμενους. Η σταθερότητα του συστήματος της εκμετάλλευσης σημαίνει αστάθεια, ανασφάλεια, φτώχεια και νέα βάρη για τον λαό.
Σημαίνει μπόχα και δυσωδία που αναδίδεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που φέρει τη σφραγίδα της κυβέρνησης της ΝΔ και της ΕΕ. Δεν είναι ούτε εξαίρεση ούτε “παραστράτημα”. Είναι το αποτέλεσμα της ΚΑΠ, που ξεκληρίζει τους βιοπαλαιστές αγρότες, συγκεντρώνει τη γη και την παραγωγή σε όλο και λιγότερα χέρια, γεννά ρουσφέτια, διαφθορά και εξαγορά συνειδήσεων. Αυτή είναι η “κανονικότητά τους”, να ματώνει ο λαός και να θησαυρίζουν οι λίγοι.
Αντίστοιχο βρώμικο είναι και το σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε ξανά με τα ευρωπαϊκά προγράμματα που “αξιοποιεί” η ηγεσία της ΓΣΕΕ, σε συντονισμό με την κυβέρνηση και τους εργοδότες ώστε να αναπαράγεται ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός στα συνδικαλιστικά όργανα με αντάλλαγμα τη στήριξη της αντεργατικής πολιτικής.
Κάτι ανάλογο πάει να στηθεί με τη διαδικασία προσλήψεων για ημετέρους, που αποκλείει κάθε αντικειμενική διαδικασία προσλήψεων στην ΕΥΔΑΠ και στοχεύει στο βόλεμα των “δικών μας παιδιών”.
Ακόμα μεγαλύτερο σκάνδαλο θα είναι για τους εργαζόμενους της ΕΥΔΑΠ η εκχώρηση των αποθεματικών (που συγκεντρώθηκαν κυρίως από τις περικοπές των μισθών τους) που μπορεί να σταθεί αφορμή ώστε να μπει σε κίνδυνο το εφάπαξ των εργαζομένων και οι αποζημιώσεις για τις εργατικές διεκδικήσεις τους.
Οι μεγάλοι απεργιακοί αγώνες του προηγούμενου διαστήματος δείχνουν τη μοναδική διέξοδο, τον δρόμο της οργανωμένης πάλης, της αλληλεγγύης των λαών και της σύγκρουσης με την πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες των πολλών για τα κέρδη των ομίλων.
Για συνδικάτα εργατών και όχι των εργοδοτών! Για να απαλλαγεί η εργατική τάξη από τους εργατοπατέρες που έκαναν το συνδικαλιστικό κίνημα σκαλοπάτι για καριέρες, προνόμια, όπως ο εκατομμυριούχος πρόεδρος της ΓΣΕΕ και ο συνδικαλιστικός μηχανισμός ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά που τον στηρίζει. Έχει την υπογραφή τους η κατάπτυστη “κοινωνική συμφωνία” κυβέρνησης, ΣΕΒ και ηγεσίας της ΓΣΕΕ δεν είναι τίποτα άλλο παρά άλλη μία ταφόπλακα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, στις κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και στα δικαιώματα των εργαζομένων.
Την υπογραφή τους έβαλαν οι ίδιες δυνάμεις στην ΕΥΔΑΠ, που έδωσαν τον Κανονισμό Υγειονομικής στην εργοδοσία χωρίς να μετρήσουν τις ανάγκες των εργαζομένων και χωρίς να πετύχουν την παραμικρή διεκδίκηση και βελτίωση και ετοιμάζονται να δώσουν και τον Κανονισμό Προσωπικού.
Είναι οι ίδιες δυνάμεις που επέτρεψαν την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ, έμμεση και άμεση (κάνουν πάρτυ οι εργολάβοι), την διεύρυνση των ελαστικών σχέσεων (που τώρα τους τάζουν κοροϊδεύοντας τους μονιμοποίηση), την εντατικοποίηση της εργασίας και την πλήρη καταστρατήγηση ακόμα και της “κουτσής” νομοθεσίας.
Όπως έδειξε και το πρόσφατο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εκφράζονται διαχρονικά δυο κόσμοι.
Από τη μια οι συμβιβασμένες πλειοψηφίες στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, συνολικά οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού που έχουν πάρει διαζύγιο με τα προβλήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων. Αυτοί που έβαλαν πλάτη για να υπονομευτούν ιστορικές κατακτήσεις όπως το 8ωρο και η Εθνική Συλλογική Σύμβαση.
Αυτοί που καλλιεργούν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία με σκοπό να ενισχύσουν τη γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού. Την αντίληψη δηλαδή ότι οι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εκμεταλλευτές τους, τα παράσιτα – ιδιοκτήτες των επιχειρηματικών ομίλων. Ότι πρέπει να θυσιαστούν για τα κέρδη και τους πολέμους τους στο όνομα των “εθνικών στόχων” που υπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των καπιταλιστών.
Από την άλλη το ταξικό κίνημα, το ΠΑΜΕ που εκφράζεται από τη δράση χιλιάδων πρωτοπόρων συνδικαλιστών στους χώρους δουλειάς, από την ΕΣΚ-ΕΥΔΑΠ στο χώρο μας,εκατοντάδων σωματείων που δεν συμβιβάζονται με τη λογική του μικρότερου κακού, με τη μοιρολατρία και την ανάθεση.
Πρωταγωνιστούν στη δύσκολη πορεία οργάνωσης της εργατικής τάξης στα σωματεία, στην οργάνωση της πάλης για τα συμφέροντά της, μακριά από το δηλητήριο του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας.
Πρωταγωνιστούν στην προσπάθεια για να αλλάξουν οι συσχετισμοί δύναμης και να ισχυροποιηθεί το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής ενάντια στο σύστημα του πολέμου και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Στους δρόμους του αγώνα καταγράφεται ο πραγματικός συσχετισμός δύναμης, εκεί που οι εργαζόμενοι για άλλη μια φορά θα απομονώσουν τους εργατοπατέρες πλημμυρίζοντας τις απεργιακές συγκεντρώσεις των συνδικάτων. Γιατί εκεί κρίνεται ο καθένας. Στους χώρους δουλειάς και τους κλάδους, στο δρόμο του αγώνα. Εκεί δοκιμάζονται οι ιδέες. Εκεί γεννιέται η ελπίδα, εκεί δυναμώνει η πραγματική ανατροπή.
Εμπνεόμαστε από τους μεγάλους ταξικούς αγώνες του παρελθόντος και δίνουμε υπόσχεση στους αγώνες του μέλλοντος, να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας ώστε η εργατική τάξη να σταθεί στο ύψος της ιστορικής της αποστολής.
Να δυναμώσει τον αγώνα, να συγκρουστεί με την εξουσία του κεφαλαίου, να σπάσει οριστικά τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, πολέμους, αδικία και καταπίεση.
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ! ΖΗΤΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!
Όλες και όλοι στις απεργιακές συγκεντρώσεις των Συνδικάτων
Όλοι στις 10:30πμ, στο Σύνταγμα