Η «νέα εθνική πολιτική για το νερό» δεν συνιστά ούτε νέα, ούτε βιώσιμη πολιτική για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του νερού. Πρώτα και κύρια γιατί η λειψυδρία δεν είναι θεομηνία, για να αντιμετωπίζεται με την ανάθεση μεγάλων έργων με επείγουσες διαδικασίες fast track. Η αναγκαιότητα των οποίων, μάλιστα, δεν προκύπτει από κανένα σχέδιο διαχείρισης υδάτων.
Η λειψυδρία αποκαλύπτει την απουσία βιώσιμης πολιτικής για το νερό.
Η αδυναμία σχεδιασμού μιας ολοκληρωμένης υδατικής πολιτικής στους τομείς της άρδευσης, της ύδρευσης και του τουρισμού, σε συνδυασμό με την αδιέξοδη και περιβαλλοντικά καταστροφική πολιτική της διαχείρισης της προσφοράς, αντί της βιώσιμης πολιτικής της διαχείρισης του ισοζυγίου προσφοράς και ζήτησης του νερού, που έχει ως σκοπό τη δραστική εξοικονόμησή του, είναι οι κύριες αιτίες της λειψυδρίας. Οι οποίες όχι απλώς δεν θεραπεύονται στη νέα «μεταρρύθμιση», αλλά αντίθετα επιδεινώνονται.
Η πολιτική της κατασκευής νέων μεγάλων έργων για την αξιοποίηση διαρκώς νέων υδατικών αποθεμάτων για ένα φυσικό αγαθό που όλοι συμφωνούν ότι βρίσκεται σε ανεπάρκεια, είναι εκτός αρχών βιώσιμης ανάπτυξης.
Δεύτερος λόγος για τον οποίο η νέα «μεταρρύθμιση» δεν συνιστά βιώσιμη πολιτική, είναι ότι, επικαλούμενη την ανάγκη ολιστικής αντιμετώπισης, καταστρατηγεί δύο εκ των πλέον βασικών αρχών της βιώσιμης διαχείρισης του νερού: την αποκέντρωση και τη συμμετοχή.
Η υποχρεωτική συγχώνευση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης των Νομών Βοιωτίας, Φωκίδας και Ευβοίας με την ΕΥΔΑΠ και της Χαλκιδικής με την ΕΥΑΘ, πέραν των συνταγματικών ζητημάτων που εγείρει και πέραν της άρνησης των ίδιων των δήμων, δεν συνιστά ολοκληρωμένη, αλλά αντίθετα συγκεντρωτική παρέμβαση που καταργεί τη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων.
Η ένταξη της ύδρευσης στη δικαιοδοσία των δήμων συμβάλλει στην αποκέντρωση των δράσεων, διασφαλίζει την καλή γνώση των τοπικών προβλημάτων και ενισχύει τη συμμετοχή. Η υποχρεωτική συγχώνευση των ΔΕΥΑ με την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, αντίθετα, καταστρατηγεί τις βασικές προϋποθέσεις βιωσιμότητας της διαχείρισης του νερού.
Αν το πρόβλημα είναι η αδυναμία των πολλών ΔΕΥΑ να ανταποκριθούν στις σύγχρονες ανάγκες της ύδρευσης, υπήρχε και η λύση του εκσυγχρονισμού και της ενίσχυσής τους με προσωπικό και πόρους. Η κατάργηση της αποκεντρωμένης και συμμετοχικής πολιτικής για το νερό δεν είναι νέα πολιτική, καθώς γυρίζει την Ελλάδα πολλές δεκαετίες πίσω.
Τρίτος λόγος για τον οποίο η νέα «μεταρρύθμιση» δεν συνιστά βιώσιμη πολιτική, είναι ότι οι αναγκαστικές συγχωνεύσεις των ΔΕΥΑ με εισηγμένες στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεις ιδιωτικοποιούν από την πίσω πόρτα την κοινωνική δραστηριότητα της ύδρευσης.
Η ίδρυση των ΔΕΥΑ, που τώρα καταργούνται, υλοποίησε στην πράξη την καθολική παραδοχή ότι το νερό είναι κοινό αγαθό που ανήκει σε όλους.
Οι συγχωνεύσεις και η παράκαμψη των νόμιμων διαδικασιών ανάθεσης έργων δεν αντιμετωπίζουν τη λειψυδρία, ούτε όμως και υπηρετούν τον χαρακτήρα του νερού ως κοινού αγαθού. Εξυπηρετούν μόνο μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που επιβουλεύονται το νερό. Συμβάλλοντας, έτσι, στην ιδιωτικοποίηση ενός δημόσιου αγαθού από την πίσω πόρτα.
Κι ακόμη, η «μεταρρύθμιση» για το νερό συνεχίζει την αδιέξοδη, όσο και περιβαλλοντικά καταστροφική πολιτική της διαχείρισης της προσφοράς του. Η οποία είναι υπεύθυνη για το γεγονός ότι οι ανάγκες σε νερό αυξάνονται τις τελευταίες δεκαετίες τρεις φορές πιο γρήγορα σε σχέση με τον πληθυσμό.