Αθήνα, 4 Μαΐου 2026
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Άρθρο 68: Από την “αξιολόγηση” στην απαξίωση – Όταν το προσωπικό περισσεύει και οι εξωτερικοί… επεκτείνονται
Συναδέλφισες / οι
Η κυβέρνηση δεν άφησε καμία αμφιβολία για τις πραγματικές της προθέσεις. Παρά όσα τέθηκαν στη διαβούλευση, κατέθεσε τελικά διάταξη που δεν περιορίζεται στους Γενικούς Διευθυντές, αλλά επεκτείνει την τοποθέτηση εξωτερικών και σε θέσεις Διευθυντών σε ποσοστό έως 20% των «προβλεπόμενων θέσεων». Πόσες άραγε είναι οι προβλεπόμενες θέσεις σε μια εταιρεία που δεν προβλέπονται οργανικές θέσεις εργασίας και το οργανόγραμμα αλλάζει κατά τη βούληση του εκάστοτε Διευθύνοντα; Μα όσες θέλει.
Δεν πρόκειται για “βελτίωση”. Πρόκειται για συνειδητή διεύρυνση ενός μοντέλου που μετατρέπει την ΕΥΔΑΠ σε πεδίο δοκιμής εξωτερικών διορισμών.
Και μαζί, ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς το προσωπικό: «δεν σας εμπιστευόμαστε.»
Γιατί αλλιώς, εύλογα προκύπτει το ερώτημα:
Για ποια αξιολόγηση μιλάμε;
- Για μια αξιολόγηση που υποτίθεται ότι εντοπίζει ικανά στελέχη, αλλά τελικά τα προσπερνά;
- Για μια διαδικασία που υπάρχει μόνο για τους “μέσα”, ενώ οι “έξω” εισέρχονται απευθείας σε θέσεις ευθύνης;
- Για ένα σύστημα που δεν οδηγεί σε εξέλιξη, αλλά σε αποκλεισμό;
Η πραγματικότητα είναι σκληρή αλλά ξεκάθαρη:
Η αξιολόγηση, όπως εφαρμόζεται, δεν αποτελεί εργαλείο εξέλιξης. Αποτελεί άλλοθι παράκαμψης.
Την ίδια στιγμή, διαμορφώνεται ένα μοντέλο εργαζομένων πολλών ταχυτήτων:
- από τη μία, το υφιστάμενο προσωπικό, με περιορισμούς, “ταβάνια” και αμφισβήτηση,
- και από την άλλη, εξωτερικά στελέχη με διαφορετικούς όρους, αμοιβές και ταχύτατη πρόσβαση σε θέσεις ευθύνης.
Αυτό δεν είναι σύγχρονη διοίκηση. Είναι θεσμοθετημένη ανισότητα.
Και οι συνέπειες είναι ήδη ορατές:
- απαξίωση της εμπειρίας και της γνώσης που υπάρχει εντός της ΕΥΔΑΠ,
- αποθάρρυνση κάθε έννοιας επαγγελματικής εξέλιξης για τους εργαζόμενους,
- διάρρηξη της συνοχής του οργανισμού,
- δημιουργία μηχανισμών εξάρτησης από εξωτερικούς «παρόχους διοίκησης».
Και όλα αυτά, την ώρα που η ίδια διοίκηση πανηγυρίζει για οικονομικά αποτελέσματα που, τουλάχιστον, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα ως προς το πού οδηγούν την εταιρεία.
Διότι όταν:
- το κόστος εξωτερικών συμβούλων διογκώνεται,
- οι κρίσιμες λειτουργίες εκχωρούνται,
- και το εσωτερικό δυναμικό παραγκωνίζεται,
τότε η συζήτηση για «αποτελεσματικότητα» δεν μπορεί να γίνεται μονοδιάστατα και χωρίς έλεγχο.
Εκτός αν θεωρούμε επιτυχία τη σταδιακή υποκατάσταση της ίδιας της ΕΥΔΑΠ.
Στο μεταξύ, η ΟΜΕ ΕΥΔΑΠ επέλεξε –για ακόμη μια φορά– να τοποθετηθεί βιαστικά, χωρίς να έχει (ή χωρίς να δείχνει ότι έχει) αντιληφθεί τι ακριβώς κατατέθηκε τελικά στη Βουλή.
Το ερώτημα παραμένει και γίνεται πιο επιτακτικό:
Δεν γνώριζε ή κάνει ότι δεν βλέπει;
Σε κάθε περίπτωση, οι εργαζόμενοι δεν έχουν την πολυτέλεια ούτε της άγνοιας ούτε της σιωπής.
ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ