ΑΡΘΡΑ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ

Η εργασία κατά την περίοδο της κρίσης και των μνημονίων, τα οποία και συνθέτουν την πολιτική διαχείριση της κρίσης με όρους ακραίου νεοφιλελευθερισμού, βρίσκεται σε κατάσταση ισοπέδωσης. Η δραματική μείωση της απασχόλησης και η διατήρηση της ανεργίας σε επίπεδα πρωτοφανή μετά τη δεκαετία του ’50 δημιουργούν μια εικόνα γενικευμένης εργασιακής ανασφάλειας.

Tο περίφημο πολυνομοσχέδιο με τα «προ-απαιτούμενα» αποτελεί πλέον νόμο του κράτους. Ανάμεσά τους και η διάταξη σχετικά με το ποσοστό απαρτίας που θα απαιτείται ώστε να ληφθεί η απόφαση για την κήρυξη απεργίας- μια διάταξη που πυροδότησε αντιδράσεις καθώς τα σωματεία θεωρούν ότι δεν είναι παρά η αρχή μια σειράς κρατικών παρεμβάσεων στο δικαίωμα των εργαζομένων να απεργούν.της Φραγκίσκας Μεγαλούδη στο ThePressProjectΠώς φτάσαμε όμως ώστε το δικαίωμα στην απεργία και τον συνδικαλισμό – το οποίο και προστατεύεται από τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας με την συνθήκη του 1948, από τον κοινωνικό χάρτη του Συμβουλίου της Ευρώπης (1961) και τέλος από τη διεθνή συνθήκη οικονομικών κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων του ΟΗΕ (1966)- να αμφισβητείται;Τι συνέβη και τα εργατικά συνδικάτα απαξιώθηκαν τόσο πολύ ώστε στη συνείδηση των περισσότερων οι συνδικαλιστές να είναι συνώνυμο της διαφθοράς; Which side are you on?* Μεταξύ 1950 και 1970 το ένα τρίτο των αμερικανών εργατών ηταν οργανωμένο σε σωματεία με δυναμική παρουσία και απεργίες διαρκείας. Από τα μέσα της δεκαετίας του '70 όμως η κατάσταση αλλάζει δραματικά. Είναι η εποχή όπου η πρώτη μεγάλη ενεργειακή κρίση δοκιμάζει τον πλανήτη, το δολάριο αποδυναμώνεται και η οικονομία δέχεται τους πρώτους κλυδωνισμούς.Η πτώση του συνδικαλισμού θα γίνει ακόμα εντονότερη στις δεκαετίες του 1980 και 1990, ως αποτέλεσμα των πολιτικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων της εποχής. Το άνοιγμα στις αγορές τρίτων χωρών θα αυξήσει τον ανταγωνισμό στις διάφορες βιομηχανικές μονάδες οι οποίες θα εκβιάζουν με φυγή στο εξωτερικό κάθε φορά που τα συμφέροντά τους θα απειλούνται. Η απελευθέρωση των αγορών και οι διακρατικές συμφωνίες (όπως η περίφημη NAFTA) θα φέρει τα συνδικάτα σε δυσχερή θέση καθώς νέες εταιρίες με χαμηλό εργατικό κόστος μπαίνουν τώρα στο παιχνίδι της αγοράς και διεκδικούν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο.Σήμερα στον Καναδά η οργάνωση των εργατών σε συνδικάτα αγγίζει το 16% ενώ στις ΗΠΑ μόλις το 7%. Παράλληλα οι μεγάλες απεργίες...

Του Χριστόφορου Σεβαστίδη, Προέδρου Πρωτοδικών, Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.

του Γιάννη Κουζή, κοσμήτορα Σχολής Πολιτικών Επιστημών Παντείου Πανεπιστημίου

της Σταυρούλας Συμεωνίδου, μέλος ΔΣ ΟΜΕ ΔΕΥΑ και "Sosτε τα νερά της Δράμας"

Του Γιώργου Ζουρίδη, Πολιτικού Μηχανικού, πρώην Διευθυντή της ΕΥΔΑΠ.

Δηλώσεις Μ. Μαστοράκη και Π. Μπαστέα από το ΣΕΚΕΣ για Δημόσια ΕΥΔΑΠ

Τα αλλεπάλληλα ρεπορτάζ των Financial Times για την ιδιωτικοποίηση που επιβλήθηκε το 1989 επί Θάτσερ σε Αγγλία και Ουαλία ήταν καταιγιστικά: «28 χρόνια μετά, τα αποτελέσματα από το πείραμα είναι ξεκάθαρα. Έχει αποτύχει», έγραφαν σε ανάλυση με τίτλο «Το καθεστώς του νερού κραυγάζει για αλλαγή».

Μείωση επενδύσεων, μισθών, ξεπούλημα θυγατρικών, εκποίηση ακίνητης περιουσίας, bonus στα υψηλόβαθμα στελέχη τα "καλά" από τη ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ

Η «απειλή» της Eldorado για αποχώρηση από την Ελλάδα δεν είναι καινούρια. Ανάλογες κινήσεις είχε κάνει η εταιρεία τον Αύγουστο του 2015 και τον Ιανουάριο του 2016, όταν και τότε είχε έρθει σε σύγκρουση με την κυβέρνηση.

Ο μη-κερδοσκοπικός συνεταιρισμός Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κ.ΑΛ.Ο. ξεκίνησε πρόγραμμα εκδόσεων βασικών κειμένων σε θέματα ΚΑΛΟ και κοινών αγαθών με το βιβλίο του Κώστα Νικολάου "Το Νερό ως Κοινό Αγαθό, πέρα από τις Εταιρίες και το Κράτος" ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑΠΡΟΛΟΓΟΣ του Oscar Olivera (Cochabamba, Bolivia)ΕΙΣΑΓΩΓΗΜΕΡΟΣ 1: ΤΟ ΝΕΡΟ ΣΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Ο κύκλος του νερού στη φύση και η επέμβαση της ανθρώπινης κοινωνίας:Ο κύκλος του νερού - Η ρύπανση του νερού - Η όξινη βροχή - Η αστική χρήση του νερού - Εννοιολογικός προσδιορισμός της ανθρώπινης επέμβασης στον κύκλο του νερού και στη φύση. Το θεμελιώδες ερώτημα για το νερό: κοινό αγαθό ή εμπόρευμα;Η κατάσταση διεθνώς και το θεσμικό πλαίσιο - Το μοντέλο της σύμπραξης δημόσιου-ιδιωτικού (ΣΔΙ) - Το μοντέλο της σύμπραξης δημόσιου–κοινοτικού (ΣΔΚ) - Μια ενδιαφέρουσα παρένθεση: Το εμφιαλωμένο νερό - Μια νέα απειλή για το νερό: οι διατλαντικές συμφωνίες της ΕΕ - Διαπιστώνοντας και καταλήγοντας. Κριτική της πολιτικής οικονομίας του νερού και η συνεργατική εναλλακτική:Ιδιωτική διαχείριση: κέρδη για τις εταιρίες - Κρατική και αυτοδιοικητική διαχείριση: φόροι στους πολίτες - Δύο κρίσιμα ερωτήματα, που χρειάζονται καθαρές απαντήσεις - Η συνεργατική εναλλακτική από τη Θεσσαλονίκη. Δώδεκα βασικά σημεία - Ξεκαθαρίζοντας μερικά θεωρητικά ζητήματα για τους συνεταιρισμούς.  Η “σιωπηλή επανάσταση” χιλιάδων συνεταιρισμών νερού στον κόσμο:Αυστρία: Πάνω από 5.000 συνεταιρισμοί νερού - Δανία: Πάνω από 2.500 συνεταιρισμοί νερού - Φινλανδία: Περίπου 1.400 συνεταιρισμοί νερού - Ισπανία: Συνεταιρισμός νερού στη μέση του Εμφυλίου Πολέμου - ΗΠΑ: Σχεδόν 3.300 συνεταιρισμοί νερού - Καναδάς: Περίπου 200 συνεταιρισμοί νερού - Λατινική Αμερική: Οι μεγαλύτεροι στον κόσμο συνεταιρισμοί νερού σε αστικές περιοχές - Προς συνεταιρισμούς νερού κοινωνικής αλληλέγγυας οικονομίας και άμεσης δημοκρατίας.ΜΕΡΟΣ 2: ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ Το Παγκόσμιο Εναλλακτικό Φόρουμ για το Νερό. Η διακήρυξη της Μασσαλίας:Διακήρυξη, Μασσαλία, 2012 - Οι συλλογικότητες απ’ όλο τον κόσμο, που έχουν υπογράψει τη Διακήρυξη. Το Ευρωπαϊκό Κίνημα Νερού. Το Μανιφέστο...

"... η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας, που είχε ένα και μόνο στόχο, να κάνει τον Λαό μας ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευτυχισμένο».

“Η πρόσφατη αυθαίρετη απόφαση της ΕΥΔΑΠ να μοιράσει, την ώρα που το νερό ακριβαίνει όλο και πιο πολύ, πολλά εκατομμύρια από τα όποια αποθέματά της σε μεγαλοκεφαλαιούχους μετόχους μοιάζει να αποτελεί μια τέτοια έμμεση διολίσθηση προς τη στιγμή που θα πούμε ακόμα περισσότερο το νερό νεράκι”.

«Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν». Σα να βλέπω το Νίκο Παπάζογλου μπροστά μου να τραγουδάει χαμογελώντας ειρωνικά, ενώ ακούω στο ραδιόφωνο την είδηση ότι η ΕΥΔΑΠ είναι βασικός χορηγός του 4ου Αγώνα δρόμου του «Όλοι Μαζί Μπορούμε» στη Λίμνη του Μαραθώνα.Μπαίνω στην ιστοσελίδα του «Όλοι Μαζί Μπορούμε». Η ΕΥΔΑΠ φιγουράρει πρώτη – πρώτη ως υποστηρίκτρια. Στην ίδια ιστοσελίδα διαβάζω ότι το «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ» είναι «Αστικός μη κερδοσκοπικός φορέας» που εμπνεύστηκε ο Γιάννης Αλαφούζος ιδιοκτήτης του ΣΚΑΙ.Του ΣΚΑΙ, που στηρίζει με νύχια και με δόντια όσους χρεοκόπησαν τη χώρα, που δίνει μόνιμο στασίδι στον Άδωνι και στον Λοβέρδο.Του ΣΚΑΙ που ψάχνει να βρει μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή από το 2013 για να συνεργασθεί με τη ΝΔ και να ανακόψει τη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς τη κυβέρνηση.Του ΣΚΑΙ που αφού έβαλε πλάτη στο πέρασμα των πολιτικών των μνημονίων του νεοφιλελευθερισμού και της άγριας λιτότητας, που οδήγησαν εκατομμύρια στη φτώχεια, στην ανέχεια, στη πείνα, υποκριτικά θέλει να πετάξει λίγα τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα σε λίγους από αυτούς που τα στέρησε.Του ΣΚΑΙ του ΝΑΙ του δημοψηφίσματος , του ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ, που ακόμα και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατηγόρησε ευθέως για προπαγάνδα μέσω ψευδών ειδήσεων.Του ΣΚΑΙ του Γιάννη Αλαφούζου που θα ήθελε πολύ η ΕΥΔΑΠ να γίνει πλυντήριο και το νερό της να ξεπλύνει όχι μόνο κάθε ακραία, σάπια, νεοφιλελεύθερη πολιτική επιλογή , αλλά να ξεπλύνει και το παλιό, βρόμικο, χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα .Αν η Διοίκηση της ΕΥΔΑΠ θέλει πραγματικά –στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης– να προσφέρει στη Κοινωνία, ας το κάνει με αλληλεγγύη και όχι με φιλανθρωπία. Μπορεί να επεκτείνει ακόμα πιο θαρραλέα το Κοινωνικό Τιμολόγιο, να ενισχύσει έμπρακτα τις εκατοντάδες Δομές Αλληλεγγύης , τις Κοινωνικές κουζίνες, που παράγουν ουσιαστικό κοινωνικό έργο με αξιοπρέπεια στους πολίτες, ανεξάρτητα από καταγωγή φύλο η θρησκεία, τους ανθρώπους που αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές τους...

του Γιάννη Παπαδημητρίου, δικηγόρου, εκπρόσωπος των περιβαλλοντικών οργανώσεων στο Συμβούλιο Υδάτων Ηπείρου

Το SGW ζητάει επίσημα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κάθε πληροφορία για την ένταξη των ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ στο ΥπερταμείοΤην Δευτέρα 22 τρ. δημοσιεύθηκε στην ΕτΚ η από καιρό αναμενόμενη Απόφαση της Εθνικής Επιτροπής Υδάτων (ΕΕΥ) με τίτλο: Έγκριση γενικών κανόνων κοστολόγησης και τιμολόγησης υπηρεσιών ύδατος. Μέθοδος και διαδικασίες για την ανάκτηση κόστους των υπηρεσιών ύδατος στις διάφορες χρήσεις του. Η απόφαση αποδέχεται αντιγράφοντας, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις, το σχέδιο που είχε τεθεί σε δημόσια διαβούλευση πέρυσι τον Αύγουστο επί του οποίου το Savegreekwater όπως και πολλού άλλοι φορείς είχαν εκφράσει δημόσια τις αντιρρήσεις και επιφυλάξεις τους.Με την Απόφαση αυτή 135275 (ΦΕΚ Β1751) επαναλαμβάνεται, επιβαλλομένη πλέον σε βάρος των χρηστών, σειρά στοιχείων προσδιορισμού και ανάκτησης του κόστους της παροχής ύδατος σε διάφορες χρήσεις. Έτσι το νερό από κοινό αγαθό μετατρέπεται ουσιαστικά σε εμπόρευμα. Παράλληλα εργαλειοποιούνται οι επιχειρήσεις ύδρευσης-αποχέτευσης. Αντί η απόφαση να κινηθεί προς την κατεύθυνση ενίσχυσης του επιβαλλόμενου από το σύνταγμα χαρακτήρα κοινής ωφέλειας, αντιθέτως ισχυροποιείται ο κερδοσκοπικός τους ρόλος και η χρηματιστικοποίησή τους.Πιο συγκεκριμένα, η τιμολόγηση, πλέον, των υπηρεσιών ύδρευσης-αποχέτευσης θα γίνεται με στόχο τα συνολικά έσοδα να καλύπτουν το συνολικό κόστος των υπηρεσιών ύδρευσης κάθε παρόχου (αρ. 9.1). Τούτο φυσικά αντιβαίνει σε βασικές διατάξεις του Συντάγματος, όπως κρίθηκε με την ΣτΕ 1906/2014. Στην τιμολόγηση θα συνυπολογίζονται τα εξής:Α’ Χρηματοοικονομικό κόστος (άρ. 4 και Παρ. Ι): κόστος κεφαλαίου υπολογιζόμενο βάσει των ετησίων αποσβέσεων των παγίων στοιχείων του παρόχου, κόστος ευκαιρίας υπολογιζόμενο βάσει της απόδοσης του επενδεδυμένου κεφαλαίου σε εναλλακτικές δραστηριότητες (sic), λειτουργικό κόστος αποτελούμενο από σταθερές και μεταβλητές δαπάνες λειτουργίας, κόστος συντήρησης υποδομών και κόστος διοίκησης που περιλαμβάνει και αμοιβές τρίτων. Στην περίπτωση μεταφοράς νερού σε άνυδρες περιοχές οι χρήστες επιβαρύνονται με το επί πλέον κόστος, εκτός αν υπάρξει σχετική κρατική επιχορήγηση. Έτσι, αφήνοντας κατά μέρος το ότι καλούμαστε να ξαναπληρώσουμε για υποδομές που στήθηκαν από πληρωμές δικές μας, των γονιών...

Αναρτήθηκε από το Σωματείο Εργαζομένων ΕΥΑΘ Τι κάνεις όταν το κεντρικό αντλιοστάσιο που τροφοδοτεί την Θεσσαλονίκη με το νερό του Αλιάκμονα παίρνει φωτιά; Όταν ξέρεις ότι μεγάλο μέρος της πόλης θα μείνει χωρίς νερό, αναλαμβάνεις την ευθύνη να βοηθήσεις ή  απολαμβάνεις την Κυριακή σου με την οικογένεια σου;Είναι η κατάλληλη ώρα να θυμηθείς τα όσα σου «σέρνανε» την περίοδο του παγετού για σένα, τα παιδιά σου και τρεις γενιές πίσω; Και ας έδωσες και τότε τον καλύτερο εαυτό σου, και ας ξεπάγιασες με 18 ώρες συνεχόμενης εργασίας, και ας έμεινε και το δικό σου σπίτι χωρίς νερό. Μήπως είναι μια ευκαιρία να δικαιώσεις τις εμμονές του καθενός που για όλα του φταίει το Δημόσιο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που αναγνωρίστηκε ο κόπος σου; Που τελειώνει το φιλότιμο και που αρχίζει ο επαγγελματισμός; Αυτή η ριμάδα η "πλάτη" πόσο βάρος να σηκώσει; Και όταν το σηκώσει γιατί μετά σε ξεχνάνε; Γιατί να σε θεωρούν σίγουρο και να λιβανίζουν αυτούς που ζούνε εις βάρος των άλλων;  Τι κάνεις λοιπόν;Τίποτα! Δεν σκέφτεσαι, απλά προχωράς σε αυτό τον δρόμο που τα πόδια σου έχουν μάθει να πηγαίνουν μόνα τους, μηχανικά, τον δρόμο της ευθύνης, της υπομονής και της αποτελεσματικότητας.Ετοιμάζεις εργαλεία, μιλάς στα τηλέφωνα για να ενημερωθείς για την κατάσταση, πριν κλείσεις την πόρτα πετάς και ένα «δε ξέρω τι ώρα θα γυρίσω» για να έχεις μια έννοια λιγότερη, να μην ανησυχούν όσοι μένουν πίσω.Τα λάδια των μετασχηματιστών όσο φιλικά στο περιβάλλον και να είναι – που δεν είναι- γίνονται τοξικά δηλητήρια όταν καίγονται,εσύ τα εισέπνευσες. Σε ένα φλεγόμενο περιβάλλον που οι υψηλές θερμοκρασίες έχουν λιώσει  τα σίδερα και έχουν καταστρέψει εξωτερικούς τοίχους, εσύ πρέπει να είσαι έτοιμος μόλις φύγει η πυροσβεστική να δώσεις λύση για να μην μείνει ο κόσμος χωρίς νερό.Ανάμεσα σε άμορφες μάζες καλωδίων και μονώσεων πρέπει να δεις τι μπορείς  να σώσεις για...

του Αλέξη Μητρόπουλου (πρόεδρος Ε.Ε. ΕΝΥΠΕΚΚ)Αναμένεται έκρηξη απολύσεων-ανεργίας! Ιδού η διάταξη του 4ου Μνημονίου που ισχύει από 19-5-2017!! Με το άρθρο 17 του 4ου Μνημονίου (ν. 4472/2017, άρθρο 17) απελευθερώθηκαν πλήρως οι ομαδικές απολύσεις!Έλληνες και ξένοι εργοδότες θα μπορούν να απολύσουν όσους εργαζόμενους επιθυμούν (5, 10, 20, 30%…) καταβάλλοντας τις νόμιμες αποζημιώσεις που τα τελευταία χρόνια έχουν μειωθεί δραστικά, ενημερώνοντας απλώς το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας (ΑΣΕ), το οποίο εφεξής αρκείται μόνο σε έλεγχο νομιμότητας («check list») χωρίς άλλη περαιτέρω αρμοδιότητα.Το διοικητικό μέρος των ομαδικών απολύσεων (διοικητική έγκριση-υπουργικό βέτο) καταργήθηκε, αφού, για πάνω από 30 χρόνια που ίσχυσε, απέτρεψε τις απολύσεις, προστάτευσε τους εργαζόμενους και περιόρισε την ανεργία σε ανεκτά επίπεδα.Με το άρθρο 17 του νέου νόμου 4472/2017 μεταβάλλεται η διαδικασία των ομαδικών απολύσεων και το περιεχόμενο της παρέμβασης της Διοίκησης κατόπιν και της απόφασης του Δικαστηρίου της Ε.Ε. της 21-12-2016 (υπόθεση C-201/2015). Στην ουσία, όπως αναφέρθηκε, έχουμε πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων με την κατάργηση της διοικητικής έγκρισης («υπουργικό βέτο») και τον διακοσμητικό - διεκπεραιωτικό ρόλο του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας (ΑΣΕ).Σύμφωνα με τη νέα διαδικασία, αντίγραφα των εγγράφων δεν θα υποβάλλονται από τον εργοδότη που προτίθεται να απολύσει, πλέον στο Νομάρχη και τον Επιθεωρητή Εργασίας, αλλά στο Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας.Επίσης, σύμφωνα με την παρ. 3 καταργείται η αρμοδιότητα, κατά περίπτωση, του Νομάρχη ή του Υπουργού Εργασίας να μην εγκρίνουν τις ομαδικές απολύσεις, σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Σε περίπτωση πλέον που θα προκύπτει τέτοια διαφωνία των διαπραγματευομένων στην επιχείρηση μερών, το ΑΣΕ θα διαπιστώνει μόνο αν τηρήθηκαν οι υποχρεώσεις του εργοδότη προς ενημέρωση και διαβούλευση με τους εκπροσώπους των εργαζομένων, καθώς και η υποχρέωση κοινοποίησης των σχετικών εγγράφων (έλεγχος νομιμότητας).Το ΑΣΕ ή κάποιο άλλο κρατικό όργανο δεν θα μπορεί, δηλαδή, όπως παρατηρεί η Έκθεση της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής, να μην εγκρίνει τις καταγγελίες...

Τα μέτρα που περιλαμβάνονται στην συμφωνία για το κλείσιμο της Β’ αξιολόγησης, ουσιαστικά αποτελούν τον κύριο κορμό του 4ου Μνημονίου. Πρόκειται για ένα δυσβάσταχτο, αντιλαϊκό και αντικοινωνικό πακέτο μέτρων, νεοφιλελεύθερης πολιτικής.Το θεσμικό ξήλωμα εργασιακών και θεσμικών ρυθμίσεων συνεχίζεται, τα βάρη εξακολουθούν να φορτώνονται με συνεπή ταξική μεροληψία στις πλάτες εργαζομένων και συνταξιούχων, ενώ τα πολυθρύλητα “αντίμετρα”, είναι υπό την αίρεση επίτευξης υπερ-πλεονασμάτων άνω του 3,7% του ΑΕΠ και λειτουργούν ουσιαστικά ως μηχανισμός αναδιανομής της φτώχειας εντός της εργατικής τάξης.Οι κύριοι στόχοι της νέας σκληρής επίθεσης στα εργαζόμενα και λαϊκά στρώματα είναι οι παρακάτω:1. ΣυντάξειςΤα πρώτα μεγάλα θύματα του 4ου Μνημονίου θα είναι περίπου 1,1 εκ. συνταξιούχοι. Συμφωνήθηκε από 1.1.2019 να περικοπούν:Α) Η οικογενειακή παροχή των συντάξεων του Δημοσίου και το επίδομα συζύγου.Β)Η προσωπική διαφορά που προβλεπόταν για τις καταβαλλόμενες κύριες συντάξεις, σύμφωνα με τον νόμο 4387/2016.Γ) Η προσωπική διαφορά που προβλεπόταν για τις καταβαλλόμενες επικουρικές συντάξεις, σύμφωνα με τον νόμο 4387/2016.Δ) Οι προσωπικές διαφορές για όσους κατέθεσαν αίτηση συνταξιοδότησης από 1/1/2016 και για όσους καταθέσουν μέχρι τις 31/12/2018, σύμφωνα με τον ίδιο νόμο (Κατρούγκαλου ).Σύμφωνα δε με τα στοιχεία από το Γενικό Λογιστήριο του κράτους ,οι συνολικές απώλειες για τους συνταξιούχους από όλες αυτές τις παρεμβάσεις, είναι 7,8 δις ευρώ και όχι 1,8 δις ευρώ, που υποστηρίζει η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση ψευδώς υποστηρίζει ότι η μεσοσταθμική μείωση θα είναι μόνον 9%.Η πραγματικότητα, όμως, είναι οδυνηρή, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων θα χάσει εισόδημα της τάξης μέχρι 2 περίπου συντάξεων ετησίως! Πρόκειται για το 23ο μνημονιακό μέτρο μέσα στην 7ετία που περικόπτει εισόδημα από συντάξεις. Την ίδια στιγμή, που σε όρους στοιχειώδους πολιτικής οικονομίας, τα υφεσιακά μέτρα είναι αυτά που υπονομεύουν τη βιωσιμότητα και την προοπτική του ασφαλιστικού συστήματος, σε συνδυασμό με την υψηλή ανεργία, την ελαστική, εκ περιτροπής ή «μαύρη» εργασία, που τείνει να γίνει ο κανόνας.2.ΕπιδόματαΣύμφωνα με το...

Ενας Ιρλανδός πρώην ευρωβουλευτής απειλείται με ισόβια δεσμά. Το έγκλημά του; Πίστευε ότι το νερό είναι δημόσιο αγαθό, το οποίο δεν μπορεί να υπερκοστολογείται και να περνά στα χέρια ιδιωτικών μονοπωλίων.

του Γιάννη Κουζή, καθηγητή Εργασιακών Σχέσεων στο Πάντειο ΠανεπιστήμιοΗ κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, ως ακραία επιθετικής έκφρασης του κεφαλαίου απέναντι στον κόσμο της εργασίας, έχει σημαντικά επηρεάσει και τα συνδικάτα. Το πρόταγμα του ατομικού εις βάρος της συλλογικότητας απαξιώνεται από την κυρίαρχη ιδεολογία και τα νεοφιλελεύθερα δόγματα επιφυλάσσουν στα συνδικάτα τον ρόλο ενός παρωχημένου, αναχρονιστικού και αντιπαραγωγικού μορφώματος.Στο ίδιο πλαίσιο η συντελούμενη αντιμεταρρύθμιση με όρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων στον ευρωπαϊκό χώρο κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες επικεντρώνεται στην ευελικτοποίηση της «άκαμπτης» εργατικής νομοθεσίας χάριν της ανταγωνιστικότητας. Παράλληλα η εκδηλωμένη αποδιάρθρωση του συστήματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων ως εργαλείου διαμόρφωσης των μισθών περιορίζει και τον ρόλο των συνδικάτων ενισχύοντας την εξατομίκευση των όρων εργασίας.Οι αλλαγές στην οργάνωση της παραγωγής και της εργασίας, η ένταση της διεθνοποίησης αλλά και η υποστολή των συλλογικών οραμάτων έχουν συμβάλει καθοριστικά στη μείωση της συνδικαλιστικής πυκνότητας και της δυναμικής των συνδικάτων. Και αυτό γιατί η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στις σύγχρονες κοινωνίες δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστες τις συνειδήσεις συμβάλλοντας στη μετάλλαξη πολιτικών δυνάμεων με ιστορικούς δεσμούς με τον κόσμο της εργασίας, αλλά και των συνδικάτων, που και τα μέλη τους ακολουθούν το ρεύμα της εποχής.Έτσι λοιπόν η προσαρμογή στον ρεαλιστικό μονόδρομο της νέας σκέψης δεν έχει αποτέλεσμα μόνο τη σταδιακή διολίσθηση των συνδικάτων στο πεδίο του κυρίαρχου λόγου χάριν μιας γενικόλογης ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας και τη συμμετοχή τους στη διαχείριση των επιπτώσεων πολιτικών επιλογών απέναντι στις οποίες τα ίδια αντιτίθενται στις διακηρύξεις τους.Επιπλέον ο κυρίαρχος λόγος απογείωσης της ατομικότητας ενισχύει τις προσωπικές στρατηγικές μέσα στους κόλπους των συνδικάτων και τις μορφές γραφειοκρατίας ανάμεσα στην ηγεσία και την οργανωμένη βάση, καθώς και τις ευρύτερες δυνάμεις που συνθέτουν σήμερα τον κόσμο της εργασίας . Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αντικείμενο ιδιαίτερου ενδιαφέροντος αποτελούν οι όροι αναπαραγωγής ηγεσιών στα συνδικάτα την ίδια στιγμή που οι κρατικές και υπερεθνικές εξουσίες έχουν...

Από τον Κώστα Νικολάου, μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ, τ. Δ.Σ. Επικουρικού ταμείου & ΤΔΕ ΙΚΑ-ΤΕΑΜ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΌ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ | ΕΥΔΑΠ"Το «αλιεύσαμε» από το διαδίκτυο και μας έκανε εντύπωση για το καυστικό χιούμορ του.Η μήπως δεν είναι χιούμορ και είναι πραγματικότητα;Θέμα: Ο Γενικός και το σωματείοΜετά την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου και την καθιέρωση του συμφώνου συμβίωσης από την κυβέρνηση της » πρώτης φορά αριστεράς» έγινε η τελετή μεταξύ του ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ απ’ το σωματείο που πρόσκειται στο χώρο της Δημοκρατική Συμπαράταξης και του Γενικού απ’ το χώρο της ελαφρολαϊκής Δεξιάς, καλεσμένοι ήταν και μέλη αριστερής συνιστώσας εχθρικής προς την κυβέρνηση φιλικής όμως προς τον Γενικό.Στους εργατοτεχνίτες όπως γράφτηκε στο προσκλητήριο συγγνώμη στην ανακοίνωση θα μοιραστούν πλούσια δώρα Κινητά τηλέφωνα, tablet, αυτοκίνητα, καθρεφτάκια, χάντρες,  προίκα από την κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά προς τον Γενικό.Αύριο θα βγει ανακοίνωση απ’ το σωματείο εργατοτεχνιτών ότι θα μοιραστούν χάντρες στους ιθαγενείς εργατοτεχνίτες εκτός απ’ τα κινητά τηλέφωνα τα tablet και τα καινούργια υπηρεσιακά οχήματα (βλέπε πετυχημένο παράδειγμα Ασπροπύργου) φτάνει να μην βλέπουν και να μην μιλάνε κυριότερα δε να μην γράφουν, όπως οι συνάδερφοι του παραδείγματος"(λεζάντα φωτο: Το υβρίδιο αυτό tablet και αυτοκινήτου προέκυψε μετά τη συνάντηση του Γενικού με το σωματείου του)

Της Μαριάννας Τζάννε, από το Newmoney. gr«Mποναμάς» 17,5 εκατ. σε εργαζόμενους της ΕΥΔΑΠΜία υπόθεση ταμπού για τους γαλάζιους και πράσινους συνδικαλιστές της ΕΥΔΑΠ, ανοίγει η απόφαση της διοίκησης της εταιρείας, με την οποία παραμονή Χριστουγέννων ικανοποιήθηκαν εργατικές διαφορές συνολικού ύψους 17,5 εκατ. ευρώ σε εργαζόμενους και συνταξιούχους.Η υπόθεση, η οποία φέρει την υπογραφή του προέδρου της ΕΥΔΑΠ κ. Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου με θετική εισήγηση του διευθύνοντος συμβούλου Γιάννη Μπενίση, θα μπορούσε να περάσει χωρίς σχολιασμό εάν δεν είχαν προηγηθεί δικαστικές διεκδικήσεις ετών, αμετάκλητες αποφάσεις του Αρείου Πάγου και τελεσίδικες αποφάσεις του Εφετείου και αν η ΕΥΔΑΠ δεν χρειαζόταν να επιβαρυνθεί συνολικά με τόκους πάνω από 72 εκατ. ευρώ, την τελευταία διετία, προσφέροντας μάλιστα υπέρογκες αμοιβές στους δικηγόρους.Τόσο θα κοστίσει συνολικά στην επιχείρηση η διαχρονική άρνηση στην ικανοποίηση εργατικών διαφορών εκατοντάδων εργαζομένων, που με ομαδικές αγωγές απαιτούσαν τήρηση των συλλογικών τους συμβάσεων αλλά η εταιρία προτίμησε να σπρώξει κάτω από το χαλί με αποτέλεσμα σήμερα να χρυσοπληρώνει. Είχε προηγηθεί το 2014 κατόπιν συμβιβασμού, η καταβολή του ποσού των 55 εκατ. ευρώ σε 2.500 εργαζόμενους από τα οποία όμως στους τελευταίους έφτασαν πολύ λιγότερα. Αιτία είναι τα 19 εκατ. ευρώ (!) που χρειάστηκε να πληρωθεί ο δικηγόρος, εκπροσωπώντας την ομοσπονδία αλλά και όλους τους εργαζόμενους. Για την εργολαβική αμοιβή, ο δικηγόρος έλαβε το 14,64% του συνόλου των ομαδικών αγωγών (κεφαλαίου και τόκων), εκτινάσσοντας στα ύψη το κόστος για τους εργαζόμενους. Με το νεότερο συμβιβασμό, ο δικηγόρος υπολογίζεται να εισπράξει το ποσό των 2,5 εκατ. ευρώ εφόσον τα ποσοστά διατηρήθηκαν στα ίδια επίπεδα.Πώς όμως φτάσαμε μέχρι εδώ; «Οι αιτίες του φαινομένου είναι ποικίλες πάντως συνετέλεσε σημαντικά και το γεγονός ότι το θεσμικό πλαίσιο (Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, αποφάσεις ΔΣ κ.α) που καθόριζε τις εργασιακές σχέσεις συχνά ήταν ασαφές και αμφίσημο, δεκτικό πολλαπλών ερμηνειών» διαβάζουμε στο σκεπτικό της προηγούμενης απόφασης (2014) όταν η τότε διοίκηση...

Γράφει ο Γιάννης Παπαδημητρίου, δικηγόρος στα Γιάννενα, μέλος της Εταιρίας Δικαίου του Περιβάλλοντος.Η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης ήταν ένα από τα μεγάλα στοιχήματα των τελευταίων δεκαετιών για το κεφάλαιο και το κράτος υπό τις διάφορες αποκεντρωμένες εκδοχές του, κυρίως τους Δήμους. Προσδοκώντας μείωση των χρεών, αύξηση της αποτελεσματικότητας και εισαγωγή νέων τεχνολογιών, πολλές τοπικές αρχές σ’ όλο τον κόσμο προχώρησαν στην ιδιωτικοποίηση των δικτύων του πόσιμου νερού και της αποχέτευσης είτε στο σύνολο του ποσοστού ιδιοκτησίας είτε με τη μορφή των ΣΔΙΤ, τη συνεργασία δηλαδή με κάποιον στρατηγικό επενδυτή.Τα αποτελέσματα κατέδειξαν πανηγυρικά όχι μόνο την παταγώδη αποτυχία αυτών των στόχων αλλά και τον περιορισμό του δικαιώματος των πολιτών στην πρόσβαση στο πόσιμο νερό, την αύξηση των τελών και σε πολλές περιπτώσεις την πτώση της ποιότητάς του. Δεν αρκούσαν όμως μόνο οι απτές αποδείξεις για την αντιστροφή της πορείας. Τον καταλύτη αποτέλεσε η ανάπτυξη τοπικών κινημάτων, οι διαδηλώσεις, τα δημοψηφίσματα και οι αποφάσεις συλλογικών οργάνων. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 η αντίθετη τάση της επιστροφής του νερού σε «δημόσια χέρια» αρχίζει να κατακτά τις πρώτες της νίκες και να εγγράφει τη διαχείριση του νερού στις πάνω σειρές της πολιτικής ατζέντας. Μέσα σε μια 15ετία έχουν καταγραφεί 235 περιπτώσεις επαναδημοτικοποίησης των υπηρεσιών ύδρευσης/αποχέτευσης σε 37 χώρες, που αφορούν πάνω από 100 εκατομμύρια πολίτες κι’ ανάμεσά τους αυτούς μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών, όπως του Βερολίνου, του Παρισιού και της Βουδαπέστης.Βεβαίως οι στόχοι αυτού του παγκόσμιου κινήματος δεν περιορίζονται στο θέμα της δημόσιας/δημοτικής ιδιοκτησίας. Απαιτεί διαφάνεια και κοινωνική λογοδοσία στη διαχείριση και θέτει το ζήτημα του δημοκρατικού ελέγχου και της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων ενώ δεν λείπουν και χιλιάδες παραδείγματα συνεταιριστικής ιδιοκτησίας και διαχείρισης.<Είναι λοιπόν προφανές ότι η επιλογή της ημέτερης «πρώτη φορά Αριστεράς» να προχωρήσει, μέσω του Υπερταμείου Ιδιωτικοποιήσεων, τα ΣΔΙΤ των δύο μεγάλων κρατικών εταιριών...