ΕΣΚ-ΕΥΔΑΠ
«Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει».
Η ανακοίνωση της πλειοψηφίας της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ (ΕΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ) δεν είναι απλή ενημέρωση. Είναι μια πολιτική παρέμβαση με σαφή στόχο: να παρουσιαστεί ως «εκσυγχρονισμός» ένας Κανονισμός που μετατοπίζει τον έλεγχο από τους εργαζόμενους προς τη διοίκηση της ΕΥΔΑΠ Α.Ε. και να εμφανιστεί ως «κατάκτηση» αυτό που στην πράξη αποτελεί αναδιάταξη συσχετισμών σε βάρος της βάσης.
Ας τα πάρουμε καθαρά.
1. Περιφρόνηση της ομόφωνης απόφασης
Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Προσωπικού απέρριψε ομόφωνα την αλλαγή του Κανονισμού. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι η ανώτατη έκφραση της συλλογικής βούλησης.
Και όμως, η πλειοψηφία της ΟΜΕ (ΕΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ) επέλεξε να παρακάμψει αυτή την απόφαση. Όχι να την σεβαστεί. Όχι να την επαναφέρει σε συζήτηση. Αλλά να τη φθείρει με διαδικασίες-εξπρές, με κλειστές συνεδριάσεις, με τετελεσμένα.
Αυτό δεν λέγεται «ευθύνη». Λέγεται ευθεία αμφισβήτηση της βάσης.
2. Ποιος φοβάται τους εργαζόμενους;
Η ΕΣΚ ζήτησε:
– Ανοιχτές συνελεύσεις.
– Ενημέρωση όλων των συναδέλφων.
– Δια ζώσης διαδικασίες στα διοικητικά συμβούλια της ομοσπονδίας , όπως ορίζει το καταστατικό.
– Να αποφασίσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.
Καταγγείλαμε με επιστολή εξώδικο την αντικαταστατική και παράνομη διαδικασία που μετατρέπει τα ζωντανά Διοικητικά συμβούλια σε τηλεπαράθυρά, απολύτως ελεγχόμενα από αυτούς που πατάνε το pause.
Είναι προφανές πως δεν θα συμμετείχαμε σε μια τέτοια διαδικασία απαξίωσης και ευτελισμού όλων των διαδικασιών συνεδρίασης και λήψης αποφάσεων των συνδικάτων.
Οι συνεργάτες της εργοδοσίας και της ξεπουλημένης ηγεσίας της ΓΣΕΕ είναι καλοί μαθητές.
Ποιος φοβάται λοιπόν τους εργαζόμενους;
Αυτός που ζητά να μιλήσουν;
Ή αυτός που αποφεύγει να τους δώσει τον λόγο;
Αν η πρόταση είναι τόσο θετική, γιατί δεν την φέρνουν καθαρά σε συνελεύσεις; Γιατί τόση βιασύνη; Γιατί τόση αποφυγή;
Η απάντηση είναι προφανής: γιατί γνωρίζουν ότι η βάση δεν πείθεται με τίτλους και επικοινωνιακές διατυπώσεις.
3. Οι «νέες» παροχές – τι είναι πραγματικά
Μας μιλούν για «προσθήκες» και «αναβαθμίσεις». Όμως:
– Το 30άρι αποζημίωσης δεν είναι καινούργιο. Υπήρχε εδώ και πάνω από 20 χρόνια και τώρα παγιώνεται ως οροφή.
– Παροχές όπως η εξωσωματική, συγκεκριμένες οδοντιατρικές εργασίες ή ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός είχαν ήδη κατοχυρωθεί μέσα από αποφάσεις και πρακτικές εφαρμογής. Τώρα βαφτίζονται «νέες» για να παρουσιαστεί εικόνα γενναίας επέκτασης.
– Η «επικαιροποίηση» δεν σημαίνει διεύρυνση δικαιωμάτων· σημαίνει ενσωμάτωση υπαρχουσών παροχών σε ένα πλαίσιο όπου ταυτόχρονα διατηρούνται κόφτες, όρια και διοικητικός έλεγχος.
Δεν πρόκειται για άλμα προς τα μπρος. Πρόκειται για ανασυσκευασία υπαρχόντων ρυθμίσεων με αντάλλαγμα την ενίσχυση του ελέγχου της διοίκησης.
4. Ο έλεγχος περνά προς τα πάνω
Πίσω από τη βιτρίνα των «θετικών αλλαγών» παραμένουν:
– Οι περιορισμοί της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης.
– Τα χαμηλά όρια αποζημίωσης.
– Η ενισχυμένη παρέμβαση του Γενικού Διευθυντή Ανθρώπινου Δυναμικού στη λειτουργία της Υγειονομικής Υπηρεσίας.
Δηλαδή, περισσότερος διοικητικός έλεγχος και λιγότερη αυτοτέλεια.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν δόθηκε ένα επίδομα παραπάνω. Το κρίσιμο είναι ποιος κρατά το τιμόνι.
5. «Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει» – η πλήρης εικόνα
Εδώ το γνωστό γίνεται αποκαλυπτικό. Μέσα από τηλεπαράθυρά η πλειοψηφία συνεδρίασε μόνη της και εκτέλεσε την εντολή της εργοδοσίας και της κυβέρνησης να περάσει η αλλαγή με διαδικασίες φάστρακ.
«Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει».
Μόνο που στην περίπτωσή μας:
Ο Γιάννης εισηγείται.
Ο Γιάννης ψηφίζει.
Ο Γιάννης εγκρίνει.
Ο Γιάννης ανακοινώνει.
Και στο τέλος ο ίδιος Γιάννης μας διαβεβαιώνει ότι “όλα έγιναν για το καλό μας”.
Η πλειοψηφία της ΟΜΕ (ΕΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ), η διοίκηση και η κυβερνητική κατεύθυνση λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Ό,τι ζητά η μία πλευρά, το διευκολύνει η άλλη. Ό,τι σχεδιάζεται διοικητικά, βαφτίζεται «συνδικαλιστική επιτυχία».
Τα μονοπαραταξιακά σωματεία που ελέγχουν δεν λειτουργούν ως χώροι ελεύθερης βούλησης. Λειτουργούν ως μηχανισμοί επικύρωσης. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό πριν αρχίσει η συζήτηση.
6. Η στοχοποίηση της ΕΣΚ
Και επειδή η ΕΣΚ ζητά συνελεύσεις, ζητά διαφάνεια, ζητά τήρηση του καταστατικού, ζητά το κριτήριο για όλες τις αποφάσεις να είναι η ικανοποίηση των αναγκών των εργαζόμενων, στοχοποιείται.
Δεν τους ενοχλεί η «ρητορική».
Τους ενοχλεί ότι η ΕΣΚ επιμένει να επιστρέφει την απόφαση εκεί που ανήκει: στους εργαζόμενους.
Τους ενοχλεί ότι η βάση ήδη μίλησε και δεν συμφώνησε μαζί τους.
7. Το πραγματικό δίλημμα
Το ερώτημα είναι απλό και δεν απαντιέται με δελτία τύπου:
Αν είστε τόσο σίγουροι ότι ο Κανονισμός υπηρετεί τους εργαζόμενους,
γιατί δεν τον φέρνετε ξανά στην κρίση τους;
Γιατί φοβάστε τις συνελεύσεις;
Η Υγεία δεν είναι πεδίο μικροπαραταξιακής αυτοεπιβεβαίωσης.
Δεν είναι εργαλείο συνεννόησης με τη διοίκηση.
Δεν είναι θέμα επικοινωνιακής διαχείρισης.
Είναι δικαίωμα.
Και όσο επιχειρείται να περάσει χωρίς τη ρητή έγκριση της βάσης, τόσο θα γίνεται φανερό ποιος πραγματικά φοβάται τη φωνή των εργαζομένων.
Γιατί στο τέλος, δεν θα κριθεί ποιος έγραψε την καλύτερη ανακοίνωση.
Θα κριθεί ποιος στάθηκε με τη βούληση των εργαζομένων και ποιος επέλεξε να την παρακάμψει.
ΥΓ. Με την ίδια μέθοδο και την ίδια ρητ