Αθήνα, 02 Μαρτίου 2026
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Η πραγματικότητα για τη λειψυδρία –
Ώρα για σοβαρό σχεδιασμό και όχι έργα πανικού και εξυπηρέτησης συμφερόντων
Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών μιλούν από μόνες τους. Η έναρξη της υπερχείλισης του ταμιευτήρα Ευήνου –γεγονός που δημοσιοποιήθηκε και από τοπικά μέσα ενημέρωσης της Ναυπακτίας– επιβεβαιώνει τη ραγδαία μεταβολή της υδρολογικής εικόνας της χώρας. Ένας ταμιευτήρας που πριν λίγους μήνες παρουσιαζόταν ως σύμβολο επερχόμενης λειψυδρίας, σήμερα υπερχειλίζει λόγω των εξαιρετικά αυξημένων εισροών.
Η πραγματικότητα αυτή αναδεικνύει ένα κρίσιμο πολιτικό ζήτημα: η κυβέρνηση έσπευσε, πριν ακόμη ολοκληρωθεί ο χειμερινός κύκλος και αποτυπωθούν τα νέα δεδομένα, να ενεργοποιήσει ρητορική και μέτρα «έκτακτης ανάγκης», δημιουργώντας κλίμα πίεσης υπέρ μεγάλων και δαπανηρών παρεμβάσεων.
Σήμερα αποδεικνύεται ότι η διαχείριση του νερού δεν μπορεί να γίνεται με όρους επικοινωνιακής βιασύνης. Ο υδρολογικός κύκλος έχει δυναμικό χαρακτήρα και απαιτεί τεκμηριωμένη παρακολούθηση, όχι προεξοφλήσεις καταστροφικών σεναρίων.
Στο πλαίσιο αυτό, το έργο ΕΥΡΗΤΟΣ επανέρχεται στο προσκήνιο με ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα:
Ποια είναι η τεκμηριωμένη αναγκαιότητά του υπό τα νέα δεδομένα;
Πώς δικαιολογείται το υπέρογκο κόστος σε μια περίοδο που τα αποθέματα ανακάμπτουν;
Γιατί προωθείται με ταχείες διαδικασίες, παρά τις αντιδράσεις Δήμων και τοπικών κοινωνιών;
Το έργο προβλέπεται να υλοποιηθεί από μεγάλους εργοληπτικούς ομίλους, μεταφέροντας κρίσιμες υποδομές στρατηγικού χαρακτήρα σε καθεστώς μακροχρόνιας εργολαβικής διαχείρισης. Πρόκειται για μια έμμεση αλλά ουσιαστική μετατόπιση από τον πυρήνα του δημόσιου ελέγχου προς ιδιωτικά σχήματα, με το κόστος να παραμένει κοινωνικοποιημένο.
Δεν είναι τυχαίο ότι στον δημόσιο διάλογο τίθενται ερωτήματα για το εάν η διαχείριση της λειψυδρίας αξιοποιήθηκε ως επιχείρημα επιτάχυνσης συγκεκριμένων επιλογών.
Την ίδια στιγμή, σε ευρωπαϊκό επίπεδο διαμορφώνεται ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο προσέγγισης. Η πρόταση του νέου πολυετούς προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ύψους σχεδόν 2 τρισ. ευρώ για την περίοδο 2028–2034, αναγνωρίζει το νερό ως στρατηγική προτεραιότητα και κατευθύνει σημαντικούς πόρους στην ανθεκτικότητα των υδατικών συστημάτων και στις καθαρές τεχνολογίες. Η ευρωπαϊκή στρατηγική δεν μιλά για έργα πανικού και αποσπασματικές εργολαβίες, αλλά για βιώσιμη διαχείριση, καινοτομία, εκσυγχρονισμό δικτύων, τεχνογνωσία και θεσμική ενίσχυση των δημόσιων φορέων. Αντί, λοιπόν, να δεσμεύονται υπέρογκοι πόροι σε αμφιλεγόμενα έργα μεγάλης κλίμακας, η χώρα οφείλει να εντάξει τη διαχείριση του νερού σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό πλαίσιο ανθεκτικότητας, αξιοποιώντας χρηματοδοτικά εργαλεία που ενισχύουν τον δημόσιο χαρακτήρα και όχι τη μεταφορά κρίσιμων λειτουργιών σε εργολαβικά σχήματα.
Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ Εργαζομένων ΕΥΔΑΠ δηλώνει ξεκάθαρα:
Το υδροδοτικό σύστημα άντεξε. Άντεξε χάρη στους εργαζόμενους της ΕΥΔΑΠ.
Σε συνθήκες υποστελέχωσης, αυξημένων απαιτήσεων και διαρκούς πίεσης, οι εργαζόμενοι διασφάλισαν την επιχειρησιακή ετοιμότητα, την παρακολούθηση των εισροών, τη σωστή κατανομή αποθεμάτων και τη σταθερότητα υδροδότησης του Λεκανοπεδίου.
Για αυτό και προκαλεί ιδιαίτερο προβληματισμό το γεγονός ότι, αμέσως μετά την πρόσφατη δικαστική απόφαση που δικαιώνει τους εργαζόμενους στο φράγμα του Εύηνου ως προς το καθεστώς των ρεπό και του χρόνου εργασίας τους, η Διοίκηση της ΕΥΔΑΠ φέρεται να εξετάζει την απομάκρυνση των εργαζομένων αυτών από το φράγμα του Ευήνου και την ανάθεση της λειτουργίας και συντήρησής του σε εργολαβικό σχήμα. Αντί η απόφαση αυτή να αποτελέσει αφορμή για πλήρη συμμόρφωση, ορθολογική αναδιοργάνωση και ενίσχυση της στελέχωσης, εμφανίζεται ως ενδεχόμενο να οδηγήσει σε εκχώρηση κρίσιμων λειτουργιών στρατηγικής σημασίας. Η επιλογή αυτή, εφόσον υλοποιηθεί, θα συνιστά σαφή μετατόπιση από τη δημόσια επιχειρησιακή ευθύνη προς ιδιωτικά σχήματα και θα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το αν η δικαστική δικαίωση των εργαζομένων μετατρέπεται σε αφορμή επιτάχυνσης εργολαβοποίησης. Οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως κόστος προς αντικατάσταση, ούτε να υποκαθίσταται η αποδεδειγμένη τεχνογνωσία τους από λύσεις προσωρινής ανάθεσης.
Αν κάτι χρειάζεται άμεση ενίσχυση, αυτό δεν είναι οι εργολαβίες. Είναι:
- Προσλήψεις μόνιμου τεχνικού και επιστημονικού προσωπικού με διαδικασίες αποκλειστικά από το ΑΣΕΠ.
- Αναγνώριση και θεσμική θωράκιση της δημόσιας τεχνογνωσίας.
- Επένδυση στη συντήρηση και βελτιστοποίηση των υφιστάμενων υποδομών.
- Το νερό δεν είναι πεδίο επιχειρηματικής επέκτασης. Είναι δημόσιο αγαθό.
Η Πολιτεία οφείλει να επανεξετάσει τις επιλογές της με βάση τα πραγματικά δεδομένα, να σταματήσει την πολιτική της βιασύνης και να προχωρήσει σε έναν εθνικό σχεδιασμό που θα στηρίζεται στη δημόσια διαχείριση, στη διαφάνεια και στη μόνιμη στελέχωση.
Οι εργαζόμενοι της ΕΥΔΑΠ δεν διεκδικούν τίποτε περισσότερο από αυτό που απαιτεί το συλλογικό συμφέρον:
Ισχυρή, δημόσια, επαρκώς στελεχωμένη ΕΥΔΑΠ – στην υπηρεσία της κοινωνίας.
ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ